_{حرف های تکراری ،مفهوم هایی ساده، اما معانی  به جبروت یک معجزه.....}

_{و بدینسان زیبا ترین ( زیبا.... چه کلمه حقیر و بد بختی برای توصیف آن چه من}

 _{دیده ام) و جوان ترن و زلال ترین فرشته خداوند در من حلول کرد.}

_{اعتراف می کنم زیباترین عشق بازیها را در شبانه هایی به درازی یلدا با خیال سر گران آن رمیده ی ندیده در اتاقی در بسته داشته ام.}

_{من و او و غزل...}

_{داستان شبی از آن هزار و یک شب را می نگارم که گفته هایم مستدل باشد...}

             _***

_{.....باز دوباره تلخ شدم ،برخاستم و}

_{گفتم با دست بلورین تو پنجه نتوان کرد / رفتیم دعا گفته و دشنام شنیده}

_{با لبخندی پر شرارت ،با خونسردی قابل تحسینی تسخری زد و گفت:}

 _{خوش آن رهرو که تا گویند راهی شو روان گردد}

_{فهمیدم سر جنگ دارد آرام گرفتم و مستاصل گفتم :آخر آخر}

_{دوری ز دوستان سبکروح مشکل است/ ورنه ز هر چه هست جدا می توان شدن}

_{اخمی به شیرینی همه افق های باز به پیشانی اش نشست و به تلخی گفت :}

_{بر در میخانه رفتن کار یکرنگان بود / خود فروشان را به کوی می فروشان راه نیست}

_{روحم عریان تر از همیشه بود نشستم رو به آسمان با حرص"ریز"  و" زیر"   ی به شکوه و شکایت گفتم:}

_{ای معلم به جز عاشق کشی و دلشکنی   /  از دبستان چه هنر این پسر آورده برون؟؟؟؟؟؟}

_{با بی تفاوتی خاصی گفت:}

_{خوب هر که ترسد ز ملال اندوه عشقش نه حلال}

_{گفتم نخیر :}

 _{ترسم از کشته شدن نیست از آن می ترسم / که هنوزم رمقی باشد و قاتل برود}

_{تکانی خورد دلم ضعف رفت برای خنده ای که تلاش می کرد پنهانش کند زمزمه کرد:}

_{تو که هرگز سخن اهل سخن نشنیدی /  چون سخن ساز و سخن فهم و سخندان شده ای؟؟}

_{چشمانش را تنگ کرد و ادامه داد:}

_{هر چه در خاطر عاشق گذرد می دانی / خوش ادا یاب ، ادا فهم و  ادا دان شده ای}

_{دوباره وحشی شدم دانستم عقده ای را گشوده ام با لجبازی گفتم:}

_آری

_{آری ستیزه می کن تا من همی ستیزم  /  چندین زبون نیم کز استیز تو گریزم}

_{باز به شیطنت زبانش را شلاق کرد و به طعنه گفت:}

_{در حق من لبت این لطف که می فرماید  /  سخت خوبست ولیکن قدری بهتر از این}

_{بغض کردم و با صدایی که به ناله می مانست گفتم:}

_{من که هر آنچه داشتم اول ره گذاشتم}

_{با مظلوم نوازی پدرانه ای دستم را گرفت وگفت:}

_{مبین تو خال زنخدان که چاه در راه است    /   کجا روی همی ای دل بدین شتاب کجا}

_{عصبانی شدم – دستانم را کشیدم و به خشم گفتم :}

_{چشم رضا و مرحمت بر همه باز می کنی / چون که به بخت ما رسد این همه ناز می کنی؟؟؟!!!}

_{نگاهم کرد به شیرینی لبش را گزید و گفت:}

_{نه طریق دوستان است ونه شرط مهربانی/ ......}

                          _{......./ که جواب تلخ گویی تو بدین شکر زبانی}

_{خجالت کشیدم اما می دانستم که در سرش چه می گذرد}

_{با ترس تصنعی و بریده بریده  گفتم:}

_{به گرد دل همی گردی، چه خواهی کرد؟ می دانم   /    چه خواهی کرد ؟ دل را خون و رخ را زرد می دانم...}

_{ابرویی بالا برد و گفت :}

_{لاف عشق و گله از یار.....؟!!!}

_{در مانده تر از همیشه گفتم:}

_{من اگر رندم و قلاشم ، اگر درویشم   .. که آخر .. هر چه ام عاشق رخسار تو کافر کیشم}

_{به چابکی از کنارم بر خاست و با زیرکی تمام گفت:}

_{کس نیست که آشفته این زلف دو تا نیست   و.... خندید}

_خندیدم

_{تسلیم شدم .....عطش کردم ..... دگرمداومت  نتوانستم....}

_{آنقدر خندیدم که گریه ام گرفت  میان اشک و لبخند گفتم:}

_{من نیستم حریف زبانت مگر زنم  /  از بوسه مهر بر لب حاضر جواب تو}

_{برخاستم و لب نهادم به لب یار و سپردم جان را}

_{تا به امروز به این مرگ نمرده است کسی.....}

  _***

 _{آری او اینچنین جانم را شیر می نوشاند و من هماره در او متلذذ می شدم}

_{وقتی در اندیشه او می شدم لذت بردن را تا سطح متعالی آن می شناختم}

_{او را از همه عالیترین زیبا بودن ها زیبا تر می دانستم}

_{بر روی این اندمین پلکان زندگی که ایستادم وقتی بر می گردم ، می بینم روزگار بر}

 _{من بسیار سخت گرفته است}

_{اما هر چقدر هم بر من جفا می کند ، بکند ..... چه جای گله می ماند وقتی دستم را گرفت و پیش غزلکی چون او نشاند}

_{روزگار می توانست چنین نکند}

_{چه احمق ،چه کودن ،چه تهی مغز ، چه زشت ، چه لاغر و فرتوت بودم اگر از او بی خبر می ماندم}

_{بیایی ، بمانی ، بروی  و بعد بمیری}

_اه..

_{تصویر زندگی من بی آشنایی با او ...}

_{از تصور شباهتم به آنهایی که هرگز او یا همچو او –البته اگر باشد – را ندیده اند تهوه ام  می گیرد}

_{هیچگاه نخواستم به داشتنش بیاندیشم ،او را که نمی شود داشت ...خنده ام می گیرد}

_{بزرگی روح غیر عادی اش در چشمان ریزم و اتاق ریز ترم که جا نمی شود}

_{خدایش خیر دهاد که هرگز نه در اتاقم آمد و نه در چشمانم}

_{راستی قلب من بدون تحمل  زخم هایی چنین عمیق و کاری و غم هایی چنان بزرگ و اسرار آمیزجز تپیدن های یکنواخت چه هنری داشت؟}