نفس درازي من نيست صائب از غفلت               دلم گشاده به گفتار مي شود چه کنم

(شرمندم که وقتي نمي توانم براي ديدنش از پشت بام خانه بالاتر روم ، مجبور مي شوم او را تا حد اتاق خوابم پائين بياورم)

"خدايا کاش بودي تا سرم روي شانه هاي مهربانت مي گرفتي- صورتم را به صورتت مي چسباندي –

فشارم مي دادي تا به تو نزديک تر شوم- نگاهم مي کردي به مثال معصوميت هاي يتيمانه......

مرا مملو از خودت مي کردي – گرمم مي کردي – داغم مي کردي – مستم مي کردي – خانه خرابم

ميکردي ،مي آمدي و از من اعتراف مي خواستي تا اعتراف کنم به درازي آن شب هايي که بي نام و ياد

تو سر بر بالين نهادم و اگر جواب سر بالا دادم عصباني شوي و اخم کني تا دلم ضعف برود براي عصبانيت

ات.....

در عجبم که دل آدميزاد تا جا مي تواند دوست داشته باشد .

دوست دارم آنقدر تخيلت کنم که غرق بشوم ... خفه بشوم – آنقدر گريه کنم تا از حال بروم....

گم شده ام ...پيدايم مي کني آيا؟ پرم مي کني آيا؟

لبريزم مي کني؟
آباد و آزادم مي کني آيا؟
نجاتم مي دهي آيا؟"

اين کلمات را در حالي مي گفتم که با تني عريان از جنس دوست داشتن و خيس از دانه هاي اشک روي تختم نا آرام بودم و بي قرار......

تنها بودم – خيلي وقت است تنهايم- کاش خدا صدايم را شنيده باشد.....کاش مرا ديده باشد....کاش فکري به حال من بکند.

ناگهان با صداي لولاي در به خود آمدم ..حضور محوي به رنگ مهتاب به لطافت همه عشق ها عالم در اتاقم خزيد....

نگاهم کرد ...نگاهش کردم ....خيره خيره....بيتاب شدم ..آري خدا بود.

هر پريشان نظري قابل حيراني نيست                         همه تن چشم شدم تا نگرانم کردم

خودش بود ..با شوق پريدم در آغوشش گرفتم..مي فشردمش...مي فشردم...آنچنان محکم و جنون

آميز...ديگر نه به بودن مي انديشيدم نه به نبودن که همه بود و نبود را در آغوش داشتم ....

خدا در بين بازوهاي نحيف من!!! ... چه خنده دار...

آيا تصوير او را در سياهي چشمانم  مي بيني ؟
خوب نگاه کن آيا مي بيني؟
نه؟!
نه... اشک هيچ گاه امان ديدن نداده است.

نوازشم کرد ...سيرابم کرد... آنقدر که دل وحشي ام آرام گرفت ..در حالي که چشمانم را مي بست و در

 آغوشش به خوابي ناز مي رفتم زمزمه کنان گفتم :مي خواهم هميشه و همه جا به دوست داشتنت بيانديشم .

چه خوبي...
چه مهرباني...
خدايا
به تو محتاجم ...باش.

بيا و از سر لطف و رحمتت هر لحظه در خاطرم و خاطراتم ظاهر شو.

.
.
.

فقط خداي خوبم اگر خوابم برد و خواستي بروي يادت باشد درب خانه ام را پشت سرت محکم ببندي.

نشاء پا در رکاب مي ندارد اعتبار                               مستي دنباله داري همچو چشم يار ده

شيوه ارباب همت نيست جود ناتمام                             رخصت ديدار دادي طاقت ديدار ده