آخر اسفند بود ...چونان گرده های گل با بادهای اسفند وزید ،

درخاک حاصل خیز وجودم جوانه زد،روی جزیره خوش آب و هوای تنم...

که بود ؟ از کجا آمده بود؟

آمد ،نشست و چه خوش نشستنی....

وجودش ـ اصالتش ـ نجابتش ـ صداقتش ـ متانتش ـ محزونیش ـ گرفتگی صدایش وقتی برایم غزل می خواند ـ زمختی اش ـ مردی اش ـ مردانگی اش ـ مرا دچار افسونی کرد باطل نشدنی...

گفتم:غریبه میهمان من می شوی آیا؟ دستش را گرفتم به پشت بام رفتیم ، گفتم میهمان  دنیای منی و دست بردم و ماه را از لابه لای ابرها گرفتم به گردنش آویختم.

الله اکبر چه لطافتی دارد،نگاهم کرد و می خندید. از زلف برایم گفت و از کچلی ،از آشفتگی و از افسوس ،از غزل و از شب ،از شباویز ،از مستی و از بد مستی و از......

من نگاهش می کردم چه بهت زده....

خندیدم.خندید. گفتمش غریبه ،زیبایی ، تو را دوست می دارم، با من می مانی آیا؟

چشم های میشی اش ،نگاه های کشنده مردانه اش را از نگاهم دزدید و من از او دزدیدم...

با امتداد انگشتانش آسمان را نشانه رفت ،آن شب بین ابرها ،در آسمان جشنی بر پا بود .

وااای من بودم که می رقصیدم . من!!!!! با چشمانش که به عمق کتاب های آسمانی بود در لحظه ای مرا کاوید ،با دستان مهربانش آشفتگی ام را سامان داد ،و باقیمانده می را روی لبانش نوشید و گفت :تو ...تو ای دختر کولی امشب عروس خواهی شد                                 - عروس حجله پیر مغان-

دستم بگرفت و بدینسان من به شبستان در آمدم......

با چندمین اشعه آفتاب برخاستم نمی دانم ...غریبه اما نبود...آهای غریبه ...غریبه کجایی ...غریبه ...رفته ای..... رفته بود

بین ملحفه های مچاله شده نشستم ،روی سردی لبانم قطره ای گرم و لزج ،معطر به بویش را جا گذاشته بود ،آن را نو شیدم و به یادگاری اش باران نام نهادم ،  باران.

تمام این نوشته ها ،تمام این صفحات ،از سر آغاز تا آغاز ،از انجام تا سرانجام را به حضرت بی همتایش تقدیم می کنم ،که هر چه می نویسم  و می گویم خرده پاره ای است که از اثرش در وجودم به جا مانده

زنده باشد و پایدار..

زنده باشید و پایدار....