من و اندکی از طراوت باغ میهمان گوشهای مهربانتان(این جا را کلیک کنید و فایل موزيك را دانلود كنيد )

 است بپرد و تو نگران اش بشوي که شايد فشارش افتاده باشد و يا يک روز که با هم قدم مي

زنيد و تو دستش را گرفته اي متوجه بشوي که واي تب دارد - درختانش مي لرزند و فواره

هايش کمي  سرفه مي کنند.

چه دردناک زيباست تنهايي انساني که باغي او را بخواند و بکاود- پيدايش کند - کشفش کند...

چه زيباست که باغي انساني را بکارد - آبش بدهد - علف هاي هرزش را هرس بکند و منتظر بماند تا گل بدهد
.
.
من چه مي دانستم روزگاري باغي زير غلط هاي تنم خط مي کشد

***
از صبح که بر مي خيزم بيتاب عصرم- عصر بيتاب غروب - غروب که مي شود دست باران کوچکم را مي گيرم و به باغ مي شويم...

    سر گذشت و سر نوشتم یک راست می پیچم و به سویش ............قلبم که ناگاه تپیدن از یادش می رود و لحظه ای می مانم

مرمر سبز - آری اینجاست       آرامگاه میرزا محمد علی صائب تبریزی
من اینجا را دوست می دارم - نه اینکه دوست تر می دارم - نه - دوست می دارم
و او چه خوب به کار دلم می آمد
به سال 1317 این جا کشف شد -در سال 1081 وفات یافت
گویا اوایل باغ نبوده است مزاری بوده است و تپه ای - گاه می اندیشم که صائب از کشف مزارش چه رنجی کشیده است هر چند هم اکنون باکشف نشدنش زیاد توفیر

نمی کند- خلوت است و ساکت - ناز و اهورایی
گاه مردی - زنی می آیند و چون سرگرمی نمی یابند زود می روند و این اش خیلی خوب است
مسافران تقریباً ثابت باغ هم من هستم و کودکانی شیرین که از گوشه باغ برای بازی استفاده می کنند اوایل همدیگر را پاک کلافه می کردیم- اما طولی نکشید که به هم

عادت کردیم - من به توپ آن ها و آن ها به سکوت من
و حال دیگر می شناسمشان - تک تک شان را - دوستشان دارم چونان اعضای خانواده ام- حتی می دانم کدامشان فردا قرار است دروازه بان باشد و آن ها هم گاهی کنا رم می آیند و از بستنی شان به من می دهند

سنگی خاکستری با عمامه ای و محاسنی که می شود تار تار موش را

شمرد و من چه روز ها که مجسمه ای شده ام در نظاره اش

مگر چند غزل از او خوانده ام شاید به تعداد انگشتان دست

 ***

به حوالی دو چشمش حشم بلا نشسته /چو قبیله گرد لیلی همه جا به جا نشسته
ننشسته ناز چندان به حوالی دو چشمش /که به حلقه های زلفش دل مبتلا نشسته
سر و کار من فتاده به غزال شوخ چشمی /که درون دیده من ز نظر جدا نشسته
بدو دست پر نگارش بنگر ز کشتن من/ که پس از هلاک نقشم چه به مدعا نشسته
نه مروت تست ما را ز جنون کناره کردن /که به هر گذار طفلی به امید ما نشسته
ز دو سنگ دانه مشکل به کنار سالم آید/ ننهم قدم به بزمی که دو آشنا نشسته

به ثبات حسن خوبان دل خود مبند صائب /که بروی خار دائم گل بی وفا نشسته